پرسش و پاسخ‌های علمی محبوب درباره پهپادهای متصل

یک پهپاد متصل از طریق یک کابل کامپوزیت اپتوالکترونیکی با استحکام بالا به منبع تغذیه زمینی و واحد کنترل متصل می‌شود که امکان تامین برق مداوم، انتقال داده با تاخیر کم و شناوری پایدار را فراهم می‌کند. این پهپادها مزایای قابل توجهی در سناریوهای عملیات نقطه‌ای با مدت زمان طولانی ارائه می‌دهند و به عنوان مکمل مهمی برای پهپادهای سنتی با باتری عمل می‌کنند. در زیر پرسش و پاسخ‌های اصلی آورده شده است.

سؤال 1: تفاوت‌های اصلی بین پهپادهای متصل و پهپادهای معمولی با باتری چیست؟

• 1. منبع تغذیه و استقامت: پهپادهای معمولی به باتری‌های داخلی متکی هستند که معمولاً 30 تا 60 دقیقه دوام دارند. پهپادهای متصل برق مداوم را از برق شهری یا ژنراتورهای زمینی دریافت می‌کنند و از نظر تئوری قادر به اقامت هوایی 24 ساعته و 7 روز هفته هستند که فقط به منبع تغذیه زمینی و دوام کابل محدود می‌شود.
• 2. محموله و پایداری: پهپادهای متصل نیاز به باتری‌های سنگین داخلی را از بین می‌برند و فضای بیشتری را برای محموله‌هایی مانند غلاف‌های اپتوالکترونیکی، ایستگاه‌های پایه ارتباطی، تجهیزات آتش‌نشانی و غیره آزاد می‌کنند. کابل محدودیت فیزیکی ایجاد می‌کند و مقاومت در برابر باد و پایداری شناوری برتری را ارائه می‌دهد که برای عملیات با دقت بالا مناسب است.
• 3. داده و ایمنی: کابل کامپوزیت اپتوالکترونیکی امکان انتقال همزمان ویدئوی با کیفیت بالا و داده‌های حسگر را با تاخیر کم و ضد تداخل فراهم می‌کند. محدودیت کابل خطر سقوط‌های کنترل‌نشده را کاهش می‌دهد و همراه با باتری‌های پشتیبان و چتر نجات اضطراری، ایمنی بالاتری را ارائه می‌دهد.
•  

سؤال 2: اجزای اصلی یک سیستم پهپاد متصل چیست؟

یک سیستم معمولی از سه ماژول اصلی تشکیل شده است که همگی ضروری هستند:

1. پلتفرم هوایی: بیشتر مولتی‌روتور (برخی بال‌های مرکب)، با طراحی افزونه و کنترل پرواز با دقت بالا، با رابط‌های محموله و کانال‌های برق/فیبر نوری رزرو شده.

2. کابل اتصال: یک کابل کامپوزیت اپتوالکترونیکی با استحکام بالا که شامل عملکردهای تامین برق، انتقال داده و کشش فیزیکی است و الزامات درجه صنعتی مانند مقاومت در برابر باد، مقاومت در برابر شعله و مقاومت در برابر سایش را برآورده می‌کند.

3. سیستم زمینی: واحد منبع تغذیه (برق شهری، ژنراتور، منبع تغذیه اضطراری)، دستگاه سیم‌پیچ/باز کردن کابل، ایستگاه کنترل و ترمینال نظارت. برخی از آن‌ها از استقرار سریع و نصب روی وسایل نقلیه/کشتی پشتیبانی می‌کنند.

سؤال 3: برای چه سناریوهایی مناسب است؟ برای چه مواردی مناسب نیست؟

• 1. سناریوهای مناسب (تطابق بالا): رله ارتباطی اضطراری، نظارت/امنیت هوایی طولانی‌مدت، روشنایی/پخش اضطراری، سرکوب آتش‌سوزی مداوم، بازرسی برق بادی، نظارت بر محیط زیست، پوشش ایستگاه پایه موقت و سایر سناریوهایی که نیاز به عملیات نقطه‌ای طولانی‌مدت دارند.

• 2. سناریوهای نامناسب (تطابق کم): نقشه‌برداری در مقیاس بزرگ و از راه دور، شناسایی مانورپذیر با سرعت بالا، ناوبری از راه دور در زمین‌های پیچیده و سناریوهایی که منبع تغذیه زمینی یا فضای عملیاتی باز ندارند.

سؤال 4: آیا استقرار و راه‌اندازی پیچیده است؟ آیا افراد عادی می‌توانند آن را اداره کنند؟

1. سرعت استقرار: محصولات درجه صنعتی معمولاً می‌توانند در عرض 5 تا 10 دقیقه راه‌اندازی و پرتاب شوند و برخی از مدل‌های اضطراری حتی سریع‌تر هستند. طرح‌های نصب شده روی وسایل نقلیه/قابل حمل، راندمان استقرار را بیشتر افزایش می‌دهند.

• 2. آستانه عملیات: پشتیبانی از برخاستن/فرود یک‌کلیدی و شناوری خودکار، اپراتورها نیازی به صلاحیت‌های خلبانی پهپاد حرفه‌ای ندارند. پس از آموزش کوتاه‌مدت، آن‌ها می‌توانند بر روی عملیات محموله (به عنوان مثال، نظارت، رله ارتباطی، آتش‌نشانی) تمرکز کنند.
• 3. بازرسی‌های ضروری: قبل از هر پرتاب، اتصالات کابل، پایداری منبع تغذیه، وضعیت دستگاه سیم‌پیچ/باز کردن کابل، موانع اطراف و مناطق ممنوعه پرواز را بررسی کنید تا از خطرات ایمنی جلوگیری شود.